Kiedy zaczyna działać zakaz konkurencji

Podpisując zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy, pracownik zobowiązuje się, że nie będzie podejmował pracy na rzecz konkurenta wobec pracodawcy lub nie będzie prowadził własnej działalności konkurencyjnej.

Praktyką jest zawieranie takich umów już przy zatrudnianiu, np. w trakcie zawierania z pracownikiem angażu na okres próbny lub na czas określony czy nieokreślony. Istotne staje się wtedy określenie, kiedy zaczyna się czas „po ustaniu stosunku pracy", z którym wiążą się uprawnienia i obowiązki stron.

W trakcie angażu

Z samej istoty zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy wynika, że uprawnionymi do jego zawarcia są pracodawca i pracownik. Podpisanie takiego kontraktu po ustaniu stosunku pracy też jest możliwe, ale podlega on rygorom kodeksu cywilnego, a nie kodeksu pracy.

Zgodnie z art. 101

2

§ 1 k.p. umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy można zawrzeć wyłącznie z pracownikiem mającym dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. To dość ogólne i nieprecyzyjne określenie w praktyce budzi spore wątpliwości.

Jak podkreślił

Sąd Najwyższy w wyroku z 4 lutego 2009 r. (II PK 223/08)

wskazane w art. 101

2

§ 1 k.p. warunki określające przedmiot klauzuli konkurencyjnej nie podlegają ocenie na podstawie kryteriów obiektywnych, lecz zależą od subiektywnego przekonania pracodawcy, ważącego własny interes przy formułowaniu zakazu. To zatem pracodawca uznaje, czy wykorzystanie u konkurencji wiedzy nabytej przez pracownika mogłoby narazić go na szkodę.