Podkreślał to wyraźnie SN w uchwale z 4 kwietnia 1979 r. (I PZP 33/78). Uznał, że do okresu zatrudnienia, od którego zależy długość okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w rozumieniu art. 36 § 1 kodeksu pracy, wlicza się okres wypowiedzenia tej umowy.
Podobnie wypowiadał się SN w wyroku z 11 maja 1999 r. (I PKN 34/99). Podniósł, że o długości okresów wymówienia (art. 36 § 1 k.p.) decyduje okres zatrudnienia u pracodawcy liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do dnia jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 k.p.).
Zatem o długości przewidzianych w art. 36 § 1 k.p. okresów wypowiedzenia przesądza okres zatrudnienia, który pracownik osiągnie w dniu rozwiązania stosunku pracy, a nie w dniu wręczania mu wymówienia.
Aby zastosować prawidłowy okres wypowiedzenia, pracodawca musi najpierw ustalić, jaki staż pracy będzie miał podwładny, którego dotyczy rozstanie, w momencie rozwiązania się jego angażu.
Przykład
