Kiedy pracodawca nie musi dać wolnego na rozprawę sądową

Wzywając świadka, sąd wymieni w piśmie imię, nazwisko i adres zamieszkania wezwanego, miejsce i czas przesłuchania, nazwiska stron i przedmiot sprawy. Zwięźle przedstawia też przepisy o karach za pogwałcenie obowiązków świadka, a ponadto o zwrocie wydatków koniecznych, związanych ze stawiennictwem do sądu oraz o wynagrodzeniu za utratę zarobku (art. 262 kodeksu postępowania cywilnego).

Tu mówimy jednak o obligatoryjnym stawiennictwie pracownika na wezwanie sądu. Przepisy nie narzucają zaś szefowi wymogu udzielania zwolnień od pracy, gdy obecność – w tym wypadku w sądzie – nie jest obowiązkowa. Zawiadomienie o rozprawie nie stanowi bowiem wezwania do sądu. A tylko na takie wskazuje rozporządzenie. Oczywiście szef ma prawo umożliwić pracownikowi udział w rozprawie, dając dzień wolny. Na jego wniosek – na zasadzie dobrowolności – nieobowiązkowe stawiennictwo w sądzie usprawiedliwia absencję w pracy.

Zgodnie z §1 rozporządzenia przyczynami usprawiedliwiającymi nieobecność w firmie są zdarzenia i okoliczności określone przepisami prawa pracy, które uniemożliwiają stawienie się do pracy i jej świadczenie, a także inne przypadki niemożności jej wykonywania wskazane przez podwładnego i uznane przez szefa za usprawiedliwiające nieobecność. Absencja taka byłaby jednak nieodpłatna. W myśl art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania zadań zatrudniony zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wtedy, gdy tak stanowią przepisy. W takim dniu podwładny może też wykorzystać urlop na żądanie.

—Marek Rotkiewicz