Zgodnie z art. 60 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=86F27ADE2102E1D67842E76D535F1BD1?id=70928]kodeksu cywilnego[/link], z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. Zasadę tę należy również odpowiednio stosować do relacji pracowniczych.
W odniesieniu zatem do rozwiązania umowy o pracę wola stron może być wyrażona przez każde zachowanie ujawniające dostatecznie ich wolę. Znajduje to zastosowanie do rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, dla której k.p. nie przewiduje formy pisemnej.
Można więc sobie wyobrazić sytuację, w której pracodawca i pracownik chcą rozwiązać stosunek pracy i mimo iż nie sporządzają porozumienia w formie pisemnej, to ich zachowanie jednoznacznie wyraża ich zamiar. W takiej sytuacji dopuszczalne jest uznanie, że doszło do rozwiązania umowy o pracę w sposób dorozumiany.
Potwierdza to również stanowisko [b]Sądu Najwyższego, który stwierdził w wyroku z 20 sierpnia 1997 r. (I PKN 232/97)[/b], że umowę o pracę na czas określony można rozwiązać na mocy porozumienia stron przez czynności konkludentne.
[b]Nie można również wykluczyć sytuacji, w której przez określone zachowanie dojdzie do wypowiedzenia umowy o pracę bądź jej rozwiązania bez wypowiedzenia. [/b]
