Stronami umowy o dzieło są: przyjmujący zamówienie (a więc ten, którego praca i umiejętności mają doprowadzić do wykonania dzieła) oraz zamawiający (dla którego dzieło ma zostać wykonane). W umowie przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.
Dla umowy o dzieło kodeks cywilny nie wymaga żadnej szczególnej formy. Potwierdził to Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z 10 grudnia 2003 r. (I ACa 1144/03, OSA 2005, z. 3, poz.14), uznając, że do jej zawarcia może dojść także ustnie, a nawet w sposób dorozumiany.
Przedmiot świadczenia
Wykonanie dzieła ma doprowadzić do oznaczonego z góry rezultatu – szczegółowo określonego w umowie (np. przy wykorzystaniu jednostek metrycznych, opisów, istniejących wzorów, rysunków, planów, obowiązujących norm i standardów, ewentualnie utrwalonych zwyczajów). Dzieło jest zawsze wytworem przyszłej, indywidualnej działalności człowieka – a więc nieistniejącym w momencie zawierania umowy. Może być to np.: mebel, wieczorowa kreacja, obraz, fotografia, plan czy model.
Przestrzeganie terminów
Podstawowym obowiązkiem przyjmującego zamówienie jest terminowe i prawidłowe wykonanie oznaczonego dzieła. Jeżeli termin wykonania dzieła nie został określony w umowie ani nie wynika z właściwości dzieła – zastosowanie znajdzie art. 455 k.c. Zgodnie z nim – świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.
Zamawiający jest uprawniony do kontrolowania terminowości i prawidłowości wykonania dzieła. I tak: jeżeli przyjmujący zamówienie opóźnia się z rozpoczęciem lub wykończeniem dzieła tak dalece, że nie jest prawdopodobne, żeby zdołał je ukończyć w czasie umówionym, zamawiający może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić jeszcze przed upływem terminu do wykonania dzieła (art. 635 k.c.).