- W art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca uregulował kwestię utrzymywania w czystości chodników położonych wzdłuż nieruchomości, obligując właścicieli tych nieruchomości do uprzątnięcia z nich błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń. Brak jest w związku z tym możliwości w ramach delegacji określonej w art. 4 ust. 2 pkt 1b nałożenia na nich obowiązku podejmowania dodatkowych działań usuwających lub ograniczających śliskość chodnika (np. przez posypywanie piaskiem lub zastosowanie środków chemicznych).
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 19 maja 2011 r., II SA/Bd 369/2011.
- Nieokreślenie szerokości chodnika lub placu, który obowiązany jest utrzymywać w czystości właściciel przylegającej do nich nieruchomości, nie narusza zasady równego obciążania obowiązkami osób znajdujących się w podobnym położeniu prawnym. Wszyscy właściciele nieruchomości położonych przy danej ulicy czy placu obciążeni są bowiem obowiązkiem sprzątania pasa gruntu tej samej szerokości, a jego długość będzie zależała od wielkości ich nieruchomości, a więc od zakresu ich prawa własności.
Fakt, że chodniki i place dla pieszych mają różną szerokość, nie może być uznany za decydujący o nierównym obciążeniu osób zobowiązanych do ich uprzątania, dotyczy to bowiem w równym stopniu wszystkich właścicieli nieruchomości położonych przy określonej wielkości chodniku lub placu. Trzeba też stwierdzić, że zwiększenie obowiązków sprzątania szerokiego chodnika lub placu równoważone jest na ogół korzyściami wynikającymi z położenia nieruchomości w takim miejscu.
Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 19 lutego 2010 r., IV CSK 369/2009.
- Obowiązek utrzymania nawierzchni chodników przy każdej kategorii drogi publicznej położonej w mieście na prawach powiatu i niebędącej autostradą ani drogą ekspresową spoczywa na zarządcy tej drogi, czyli zarządzie miasta.
Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 29 stycznia 1999 r., I CKN 1005/97.
- Zgodnie z przepisem art. 4 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach, rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań i obowiązków określonych w pkt 1-8 tegoż przepisu.
Katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania, jest zamknięty. Takie rozwiązanie legislacyjne jest uzasadnione z uwagi na wkroczenie poprzez przepisy prawa miejscowego w sferę praw i wolności obywateli. Dlatego też organ stanowiący gminy może dokonywać regulacji prawnych tylko w takim zakresie, w jakim został wyraźnie do tego upoważniony.
Obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy dotyczy jedynie chodników położonych przy drogach publicznych, a nie wszystkich chodników.
Art. 5 ust. 6 ww. ustawy ma dwie podstawowe konsekwencje: po pierwsze dotyczy jedynie obowiązków wynikających z art. 5 ust. 1-4 ustawy, a nie innych obowiązków nałożonych w drodze regulaminu, a po drugie wyraźnie wskazuje organ uprawniony do kontroli. Ponadto należy zauważyć, że decyzję, czy powierzyć wykonywanie tych zadań innym osobom, podejmie burmistrz, a nie Rada w drodze aktu prawa miejscowego.
Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody dolnośląskiego z 28 lipca 2009 r. numer sprawy NK.II.0911-7/418/09.
Podstawa prawna:
Ustawa z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach DzU z 2012 r., poz. 391
