Samorządowe kolegium odwoławcze utrzymało decyzję w mocy. Wobec brzmienia art. 145 ust. 2 u.g.n. wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do trzech lat od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Warunkiem zachowania terminu jest skuteczne doręczenie przed jego upływem decyzji organu I instancji, bez znaczenia pozostaje okoliczność następczego jej uchylenia. Pierwsza decyzja została wydana 9 listopada 2010 r. i doręczona 18 listopada 2010 r., zatem przed upływem trzyletniego terminu, którego kres przypadał 27 listopada 2010 r.
Skarżąca wniosła skargę do sądu. WSA w Poznaniu uznał skargę za zasadną, wskazując, że adekwatna w niniejszej sprawie dla oceny zachowania trzyletniego terminu jest decyzja wydana przez organ I instancji 13 sierpnia 2013 r. Wydanie tej decyzji nastąpiło po upływie ww. trzyletniego terminu. Decyzja wydana 9 listopada 2010 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją SKO. Wydanie nieostatecznej decyzji w terminie wskazanym w art. 145 ust. 2 u.g.n. stanowi definitywne wypełnienie warunku określonego w tym przepisie i to także wtedy, gdyby I-instancyjna decyzja została następnie uchylona.
Anna Główka, radca prawny w warszawskim biurze Rödl & Partner
Opłata adiacencka związana jest ze wzrostem wartości nieruchomości, spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego i ma charakter obligatoryjny, a obowiązek jej uiszczenia istnieje niezależnie od tego czy właściciel nieruchomości ma zamiar z wybudowanych urządzeń korzystać. Zgodnie z art. 145 ust. 1 u.g.n. wójt, burmistrz, prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. W myśl art. 145 ust. 2 u.g.n. wydanie decyzji o ustaleniu tej opłaty może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.
Termin określony w art. 145 ust. 2 u.g.n. jest terminem materialnoprawnym i dla jego zachowania konieczne jest wydanie przez organ I instancji decyzji, przy czym decyzja ta nie musi mieć przymiotu ostateczności (uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 lipca 2009 r., I OSP 4/09). Wydanie decyzji przed upływem 3-letniego terminu jest skuteczne także wówczas, gdy decyzja taka staje się ostateczna po jego upływie.
W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że termin 3 lat wyznaczony w art. 145 ust. 2 u.g.n. nie może być stosowany w sprawie, w której sąd administracyjny uchylił decyzje wydane z jego zachowaniem. Działanie sądu administracyjnego, będące nawet skutkiem wadliwego działania organów administracji, nie może pozbawiać tych organów przyznanych im przez ustawę kompetencji, w tym także pośrednio, poprzez upływ czasu wyznaczonego przez ustawę do załatwienia sprawy (wyrok WSA w Gdańsku z 25 lutego 2009 r., II SA/Gd 634/08).
