Tak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z 13 mar?ca 2014 r. (I PK 181/13).
Powódka była zatrudniona w urzędzie pracy na cały etat jako radca prawny. Świadczyła pracę w siedzibie pracodawcy w wymiarze 16 godzin tygodniowo w niektóre dni tygodnia. W styczniu 2012 r. wprowadzono nowy regulamin organizacyjny, który nie uwzględniał zespołu radców prawnych jako jednostki zatrudnienia powódki, jak było to wcześniej. W związku z tym pozwany doręczył jej pismo z informacją, że od 15 lutego 2012 r. zostaje przeniesiona na samodzielne stanowisko starszego specjalisty w jednym ?z wydziałów. 6 lutego 2012 r. powódka na piśmie wskazała, że oświadczenie pracodawcy jest nieważne i nie wywołuje skutków prawnych. Zgłosiła gotowość świadczenia pracy na stanowisku radcy prawnego. Mimo to 16 lutego 2012 r. doręczono jej zakres obowiązków dla starszego specjalisty. Poinformowano ją, że jej przełożonym jest odtąd dyrektor wydziału oraz że powinna pracować po osiem godzin dziennie. Po tym spotkaniu powódka stawiała się do pracy ?w dniach dyżurów radcowskich i przebywała w siedzibie pracodawcy w takich godzinach jak wcześniej i pracowała zgodnie z obowiązkami radcy prawnego. W konsekwencji wręczono jej oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych polegających m.in. na:
Sąd rejonowy uwzględnił powództwo pracownicy i zasądził stosowne odszkodowanie. Zdaniem sądu według utrwalonej wykładni art. 23 ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (DzU nr 223, poz. 1458 ze zm.), a takim była powódka, urzędnik może być przeniesiony na inne stanowisko, byleby odpowiadało ono jego kwalifikacjom i nie ma on prawa wyboru innego stanowiska służbowego. Natomiast zgodność kwalifikacji wymaganych na nowym stanowisku z tymi na likwidowanym jest podstawowym kryterium przy ocenie zasadności decyzji pracodawcy. W konsekwencji jedynym miejscem, na które mogła być przeniesiona powódka zatrudniona jako radca prawny, a które odpowiadałoby jej kwalifikacjom, było właśnie stanowisko radcy prawnego. W takiej sytuacji SR uznał, że oświadczenie pracodawcy o przeniesieniu powódki w trybie art. 23 ust. 1 ustawy ?o pracownikach samorządowych nie wywołało żadnego skutku prawnego i strony po 15 lutego 2012 r. nadal łączył stosunek pracy na dotychczasowych warunkach. Powódka była zatem nadal zatrudniona jako radca.
Pracodawca złożył apelację od tego wyroku do sądu okręgowego, a ten podzielił ustalenia SR i ją oddalił. Pozwany urząd złożył od tego wyroku skargę kasacyjną ?i zarzucił naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy ?o pracownikach samorządowych i art. 52 k.p. Sąd Najwyższy ją oddalił.
Komentarz eksperta
Grzegorz ?Trejgel radca prawny w Kancelarii Prawa Pracy Wojewódka ?i Wspólnicy sp. k.
