Kodeks Hammurabiego w § 197 stanowił: „Jeżeli kość obywatel złamał, kość złamią mu". Od tamtego czasu system kar stosowanych wobec sprawców przestępstw uległ radykalnej przemianie.
Zwłaszcza w okresie Oświecenia podnoszono postulaty zerwania z samowolą władzy wobec obywateli i otoczenia ich ochroną prawną oraz odstąpienia od stosowania kar okrutnych, w szczególności cielesnych, połączonych z udręczeniem skazanego. Było to zalążkiem idei humanitaryzmu w prawie karnym, który domagał się rezygnacji z kar okrutnych, powodujących zbędne z punktu widzenia pożytku społecznego cierpienia osoby karanej. Kary okrutne powodują solidaryzowanie się z osobą karaną, którą bardziej postrzega się jako ofiarę przemocy władzy niż zbrodniarza. Cesare Beccaria głosił, że pewność ukarania, choćby umiarkowanego, zawsze zrobi większe wrażenie niż strach przed inną, surowszą karą, z którą jednak łączy się nadzieja na bezkarność.
Zyskaj dostęp do rzetelnych analiz, opinii ekspertów i kluczowych prognoz gospodarczych. Poznaj fakty, które kształtują biznes, prawo oraz społeczeństwo.
Buduj swoją przewagę. Subskrybuj profesjonalne treści publikowane wyłącznie w pro.rp.pl.
