Zatrudnieni na etacie często wykorzystują możliwość podwyższenia swojej pensji, zgadzając się na przyjęcie od własnego pracodawcy dodatkowego zlecenia. Nie zawsze te dorobione pieniądze wejdą jednak do podstawy wymiaru zasiłku. Wszystko zależy od tego, w jakim okresie pracownik zachoruje i na jak długo zawarto z nim kontrakt.
- Od 1 stycznia 2009 r. zatrudniamy 43-letnią pracownicę na umowę o pracę. W tym czasie wykonywała dla nas także inne zadania na podstawie umów-zlecenia podpisanych na okresy od 1 marca do 30 września br., od 3 kwietnia do 31 maja br. i od 7 maja do 31 sierpnia br. Chorowała od 10 do 28 sierpnia br. Jak wyliczyć przysługujące jej świadczenie chorobowe za czas zwolnienia lekarskiego w sierpniu i co zrobić, jeśli na kilka dni września przyniosła zwolnienie na opiekę nad chorym dzieckiem? Czy z umowy o pracę wypłacić jej wynagrodzenie chorobowe, a ze zlecenia zasiłek? – pyta czytelniczka.
Podstawę wymiaru świadczeń chorobowych dla pracowników ustala się, przyjmując wynagrodzenie, które pracownik uzyskał za 12 miesięcy poprzedzających zachorowanie.
Tak stanowi art. 36 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. DzU z 2010 r. nr 77, poz. 512 ze zm., dalej ustawa zasiłkowa). Wynagrodzenie to przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz chorobowe (łącznie zwykle 13,71 proc.).
Do określonej daty
W podstawie wymiaru zasiłku/wynagrodzenia chorobowego uwzględnia się wynagrodzenie, które zatrudniony uzyskał u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego powstała niezdolność do pracy. Dotyczy to też sytuacji, w której dochodzi do rozwiązania jednej umowy i nawiązania kolejnej, np. dwóch bezpośrednio następujących po sobie zleceń.