W ocenie NSA w Warszawie nie ma dostatecznej argumentacji, aby przy decyzji o odpowiedzialności osób trzecich przyjmować odmienne rozwiązania i wiązać skutki materialnoprawne wyłącznie z wydaniem decyzji, nie obejmując jej doręczenia. Za przyjęciem tej wykładni przemawiają także względy procesowe.
Decyzja administracyjna, jako akt zewnętrzny będący władczym oświadczeniem woli organu administracji, może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli. Decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie.
Dopóki to się nie stanie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego [b](uchwała NSA z 4 grudnia 2000 r., FPS 10/00)[/b].
Stosownie do art. 211 i 212 op skutki procesowe każdej decyzji należy wiązać z jej doręczeniem, a nie wydaniem. To uzasadnia pogląd, że decyzja organu podatkowego jest wydana z chwilą jej doręczenia. Natomiast data, którą opatrzona jest ta decyzja, jest de facto datą sporządzenia decyzji – podjęcia procesowego aktu woli – przez organ podatkowy.
Podobnie w tej kwestii wypowiedział się [b]WSA w Gliwicach w wyroku z 25 czerwca 2009 r. (III SA/Gl 378/09)[/b]. Stwierdził, że pojęcie „wydać decyzję” z art. 118 § 1 op obejmuje również doręczenie decyzji osobie trzeciej przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w tym przepisie.
Przy czym dla zachowania tego terminu wystarczające jest wydanie i doręczenie decyzji przez organ pierwszej instancji, bez względu na to, kiedy zostanie wydana decyzja organu odwoławczego [b](wyrok z 28 maja 2009 r. WSA w Gdańsku, I SA/Gd 846/08)[/b].
[srodtytul]Wydanie wydaniu nierówne[/srodtytul]
Z uwagi na odmiennie ukształtowany system sądowej kontroli linia orzecznicza w zakresie odpowiedzialności osób trzecich – mimo tej samej podstawy prawnej – za zaległe podatki i składki jest różnie ukształtowana. O ile na gruncie odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe orzekają sądy administracyjne i NSA, o tyle o odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne orzekają sądy powszechne i Sąd Najwyższy. A ten konsekwentnie opowiada się za poglądem, że pojęcie wydania decyzji nie obejmuje jej doręczenia.
W [b]wyroku z 2 października 2002 r. (III RN 149/01) SN [/b]stwierdził, że pojęcia „wydanie decyzji” nie można rozumieć jako wydania decyzji adresatowi w znaczeniu, w jakim używa się pojęcia „wydanie” w odniesieniu do rzeczy. Wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy.
W związku z tym datą wydania przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej jest data podpisania tej decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania. W razie wątpliwości datą podpisania decyzji jest data umieszczona w decyzji (art. 210 § 1 pkt 2 op). Nie wyklucza to oczywiście przeprowadzenia dowodu przeciwnego, że datą wydania decyzji jest inna data niż wskazana w decyzji.
Podobnie wypowiedział się [b]SN w wyroku z 17 lipca 2009 r. (I UK 49/09)[/b]. Uznał, że termin z art. 118 op należy obliczać od daty wydania decyzji, a nie od daty jej doręczenia.
[i]Autor jest radcą prawnym [/i]
