Istotą skargi pauliańskiej (art. 527 i nast. k.c.) jest roszczenie wierzycieli wobec osoby trzeciej (a w niektórych okolicznościach także wobec jej następcy prawnego, czyli osoby czwartej, osoby piątej) o znoszenie przez tę osobę trzecią zaspokojenia owych wierzycieli pauliańskich, z tego co wyszło z majątku dłużnika. W przypadku upadłości dłużnika większość doktryny uważa, że art. 134 prawa upadłościowego nie należy wykładać w taki sposób, że w następstwie ogłoszenia upadłości dłużnika i konstytutywnego orzeczenia sądu na podstawie art. 527 k.c. powstaje roszczenie prawnorzeczowe. Niezależnie od możliwych zastrzeżeń co do tego poglądu w orzecznictwie jest on przyjmowany w zasadzie powszechnie.