Stosownie do art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podstawa opodatkowania podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, które nie zostało uregulowane. Zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie. Innymi słowy, jeżeli podatnik zalicza do kosztów całą kwotę z otrzymanej faktury, ale płaci sprzedawcy tylko część tej kwoty, to nieopłaconą część powinien zaliczyć do swoich przychodów i wykazać w rocznym zeznaniu CIT.
