Rozliczenie kosztów transakcyjnych nadal może budzić kontrowersje

Praktyka interpretacyjna pokazuje, że część wydatków – zwłaszcza na doradztwo prawne, podatkowe, finansowe czy due diligence – powinna być rozpoznawana bezpośrednio w kosztach podatkowych. Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: które wydatki pozostają w bezpośrednim związku z nabyciem środka trwałego?

Art. 16g ust. 3 ustawy o CIT stanowi, że cena nabycia środka trwałego obejmuje kwotę należną sprzedającemu powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, w szczególności koszty transportu, załadunku, ubezpieczenia, montażu, opłaty notarialne, skarbowe czy odsetki i prowizje. Katalog ten ma charakter otwarty. Nie oznacza to jednak, że każdy wydatek poniesiony przy okazji transakcji automatycznie staje się elementem wartości początkowej.