Przy zakupach nieruchomości komercyjnych podatnicy często „domyślnie” kapitalizują wszystkie koszty poniesione w związku z transakcją do wartości początkowej środków trwałych ustalonej dla celów amortyzacji w CIT. Takie podejście nie zawsze jest jednak prawidłowe. Obecna praktyka interpretacyjna pokazuje, że część wydatków – zwłaszcza na doradztwo prawne, podatkowe, finansowe czy due diligence – powinna być rozpoznawana bezpośrednio w kosztach podatkowych. Spór sprowadza się do odpowiedzi na jedno pytanie: które wydatki są rzeczywiście niezbędne do nabycia środka trwałego inwestycyjny?