Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2026 r. (II FSK 1038/24).
Spółka w 2016 r. spółka przejęła Y S.A. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., stając się jej następcą prawnym. Przed połączeniem Y S.A. wykonywała kontrakt budowlany, z którego rozliczenia na podstawie umowy faktoringu powinny trafiać na rachunek cesyjny banku. Część płatności skierowano jednak bezpośrednio do kontrahenta, co naruszało warunki umowy. Bank stwierdził brak wpływu części należności i pozwał spółkę jako następcę prawnego. Prawomocny wyrok zobowiązał ją do zapłaty należności wraz z odsetkami. Spółka uregulowała kwotę, lecz nie odzyskała środków od kontrahenta.