Podatnik (spółka nieruchomościowa) posiada budynek biurowy zaklasyfikowany dla celów podatkowych jako środek trwały zaliczony do grupy 1 KŚT. Dla celów rachunkowych podatnik nie ujmował jednak nieruchomości jako środka trwałego. Zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości budynek został zakwalifikowany jako nieruchomość inwestycyjna wyceniana według wartości rynkowej. Wartość nieruchomości była okresowo ustalana przez rzeczoznawcę majątkowego, a skutki przeszacowania ujmowano odpowiednio w przychodach lub kosztach operacyjnych. W konsekwencji podatnik nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o rachunkowości, które obciążałyby wynik finansowy.