Spółka prowadząca sieć kawiarni pod własną marką ze względu na kryzys w branży gastronomicznej doszła do wniosku, że prowadzenie działalności w niektórych lokalizacjach straciło uzasadnienie ekonomiczne. W przypadku bowiem niektórych funkcjonujących już kawiarni wydatki związane z utrzymaniem działalności w danych lokalizacjach, przekraczają dochody uzyskiwane ze sprzedaży w tych miejscach. Zarząd spółki uznał, więc że optymalnym rozwiązaniem będzie wycofanie się z niektórych lokalizacji.
W związku z tym, firma zdecydowała się na odstąpienie od umów zawartych z właścicielami nieruchomości, w których znajdują się kawiarnie. Jednak umowy te albo przewidywały obowiązek zapłaty określonej kwoty z tytułu odstąpienia od umowy (w postaci odszkodowania lub kary umownej).
Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z pytaniem, czy wydatki, jakie będzie musiała ponieść w związku z odstąpieniem od umowy najmu stanowić będą dla niej koszt uzyskania przychodu?
We wniosku o interpretacje firma stwierdziła, iż może tak zrobić. Uzasadniając, powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skoro, jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób, to ograniczenie strat finansowych w postaci rezygnacji z wydatku, pomimo poniesienia pewnych kosztów, służy właśnie temu celowi. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zaplata kary umownej nie wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.) ograniczy straty, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki te mogą zatem stanowić koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (NSA, sygn. akt II FSK 484/11).
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (IPPB3/423-18/14-2/PK1) uznał, że odliczenie takich wydatków nie jest możliwe.
