Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 listopada 2013 r. (I FSK 1582/13).
Podatnik, będący spółką z o.o. nabył nieruchomość, na której znajdowały się budowle, stanowiące kompleks byłego stadionu żużlowego. Miały one zostać rozebrane, ponieważ spółka na tym terenie zamierza wybudować centrum handlowe. Cena została określona w jednej kwocie, zaś do budynków nie została przypisana żadna wartość. Na fakturze VAT właściciel zakwalifikował sprzedaż jako zwolnioną, co w ocenie spółki było nieprawidłowe. Zwróciła się więc do organu podatkowego z pytaniem, czy faktura korygująca, którą otrzyma od poprzedniego właściciela, będzie uprawniała ją do odliczenia podatku. Zdaniem spółki, przedmiotem tej transakcji był jedynie grunt przeznaczony pod zabudowę, podlega więc ona opodatkowaniu VAT. Spółka podkreśliła, że budynki nie mają dla niej żadnego znaczenia, ponieważ zostaną w najbliższej przyszłości rozebrane.
Organ stwierdził, że dane obiekty budowlane spełniały przesłanki do uznania gruntu za grunt zabudowany, wskutek czego transakcja podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, a spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku.
W wyroku z 17 maja 2013 r. (III SA/Wa 3407/12) WSA w Warszawie uchylił tę interpretację. Zdaniem sądu organ nie był uprawniony do badania poprawności postępowania kontrahenta spółki. Mimo to, WSA zgodził się z poglądem podatnika, wskazując na ekonomiczny aspekt transakcji. Następnie organ wniósł skargę kasacyjną do NSA, który uwzględniając podniesione zarzuty, uchylił zaskarżony wyrok WSA ?i oddalił skargę na interpretację.
W ocenie NSA, wykładni przepisów ustawy o VAT należy dokonywać zgodnie z kryteriami ekonomicznymi transakcji, jednak kryteria te muszą być obiektywne. Oceny transakcji nie można dokonywać przez subiektywny pogląd jednej strony, ponieważ przeczyłoby to zasadzie pewności prawa. ?W tym przypadku istotne znaczenie miało to, że dla postronnego obserwatora, skutkiem ekonomicznym transakcji była dostawa zabudowanego gruntu.