Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 września 2013 r. (III SA/Wa 392/13).
Spółka świadczy usługi turystyczne. Rozlicza VAT na zasadach określonych w art. 119 ustawy o VAT, tj. opodatkowując marżę zdefiniowaną jako różnica między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia płaconą przez spółkę za towary i usługi dostarczane przez innych podatników VAT dla bezpośredniej korzyści turysty. Problematyczny dla spółki był sposób rozliczania świadczonych usług dla celów VAT, gdy cena sprzedaży usługi była niższa niż cena nabycia wchodzących w jej skład towarów i usług.
W związku z tym, spółka zwróciła się do organu podatkowego z wnioskiem o interpretację indywidualną. Spytała czy ustalając podstawę opodatkowania VAT dla usług turystycznych, może uwzględniać marżę ujemną, która pomniejszy marżę wykazaną jako podstawa opodatkowania w danym okresie rozliczeniowym. Zdaniem spółki, marża ujemna wykazywana w odniesieniu do niektórych imprez może być kompensowana z marżą dodatnią, dając finalnie kwotę stanowiącą podstawę opodatkowania. Spółka wskazała, że definicja marży zawarta w art. 119 ust. 2 ustawy o VAT nie posługuje się pojęciem różnicy dodatniej. Spółka zauważyła również, że brak możliwości uwzględniania marż ujemnych prowadziłby do jej obciążenia VAT, co stanowiłoby naruszenie zasady neutralności. Fiskus uznał takie stanowisko za nieprawidłowe. Jego zdaniem, w przypadku dopuszczenia możliwości kumulowania marż ujemnych i dodatnich, rozwiązanie takie zostałoby uregulowane wprost przepisami ustawy. Wskazał, że marża powinna być ustalana dla konkretnej usługi świadczonej przez podatnika, a nie dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie rozliczeniowym. Spółka wniosła skargę do WSA, w wyniku której uchylono interpretację.
WSA wskazał, że przepisy ustawy o VAT dopuszczają możliwość sumowania marż uzyskanych przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym i obliczania kwoty podatku od łącznej marży. Zdaniem sądu wykładnia językowa art. 119 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie pozwala na przyjęcie tezy jakoby treść tej regulacji prawnej nakazywała obliczanie kwoty marży w odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez podatnika.
—Jakub Warnieło współpracownik Zespołu Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte
