1 stycznia 2013 r. wchodzi w życie ustawa o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce, potocznie nazywana „III ustawą deregulacyjną". Celem ustawy, podobnie jak jej poprzedniczek (I i II ustawy deregulacyjnej), jest poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, zredukowanie kosztów administracyjnych firm, a dodatkowo zmniejszenie zatorów płatniczych i zwiększenie dyscypliny płatniczej pomiędzy przedsiębiorcami.
Chcąc sprostać tym założeniom ustawodawca wprowadza m.in. zmiany w zakresie tzw. ulgi na złe długi na gruncie ustawy o VAT. Z jednej strony łagodzi dla wierzycieli warunki skorzystania z tej ulgi. Z drugiej natomiast nakłada na dłużników dodatkowe obowiązki, a także sankcję za ich nieprzestrzeganie.
Ułatwienia dla wierzycieli
Po pierwsze, skrócony zostanie termin (ze 180 na 150 dni, licząc od końca terminu płatności wskazanego na fakturze), z upływem którego nieściągalność wierzytelności będzie uznawana za uprawdopodobnioną. W konsekwencji, wierzyciel będzie miał prawo 30 dni wcześniej niż obecnie skorzystać z ulgi na złe długi.
Po drugie, wierzyciel nie będzie już miał obowiązku zawiadamiania dłużnika ani o zamiarze skorzystania z ulgi na złe długi, ani o dokonaniu korekty podatku należnego z niezapłaconej przez tego dłużnika faktury. W zamian, wierzyciel – poza złożeniem w swoim urzędzie skarbowym deklaracji, w której dokona korekty podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego – będzie również zobowiązany do przygotowania załącznika do tej deklaracji.
Wzór załącznika zostanie określony w rozporządzeniu ministra finansów (zgodnie z projektem rozporządzenia, będzie to załącznik VAT-ZD). W tym załączniku, wierzyciel będzie musiał wskazać dane identyfikacyjne dłużników (nazwę oraz NIP), w stosunku do których dokonano korekty, daty wystawienia oraz numery niezapłaconych faktur, kwoty korekty podstawy opodatkowania oraz kwoty korekty podatku należnego.