W wyniku sądowej ugody szpital zobowiązał się do wypłacania pacjentowi dożywotniej, comiesięcznej renty na pokrycie zwiększonych potrzeb związanych z leczeniem i rehabilitacją. Są one skutkiem błędów popełnionych przez personel medyczny szpitala.
Szpital uznał, że wydatki związane z wypłatą renty może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, co wpłynie na wysokość podatku dochodowego. Szpital argumentował, że zawarta z pacjentem ugoda jest skutkiem ponoszonego ryzyka związanego z ustawową i statutową działalnością szpitala, polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Jako skutek udzielania świadczeń zdrowotnych wydatki dotyczące renty, stanowią podstawę zabezpieczenia źródła przychodu szpitala w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).
Rok temu Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko szpitala za nieprawidłowe (ILPB3/423-647/10-2/JG). Argumentował m.in., że celem statutowym szpitala jest działalność w zakresie ochrony zdrowia, natomiast renta, przyznana na podstawie ugody sądowej, jest skutkiem nienależytego wykonania celu statutowego.
Szpital zaskarżył niekorzystną interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, a ten ją uchylił (sygn. akt I SA/Po 143/11, wyrok uprawomocnił się 9 czerwca 2011 r.). WSA uznał, że wypłata dożywotniej renty, która jest następstwem wyrządzenia pacjentowi szkody, ma związek z działalnością prowadzoną przez szpital. Ryzyko wyrządzenia szkody pacjentowi jest bowiem wpisane w działalność szpitala, a wypłatę renty nakazują wprost przepisy kodeksu cywilnego.
Po uwzględnieniu tego wyroku Dyrektor IS w Poznaniu zmienił swoje stanowisko i stwierdził 23 września 2011 r. (ILPB3/423-647/10/11-S/JG), że szpital ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za szkody spowodowane działalnością personelu medycznego. W konsekwencji wydatek z tytułu renty dożywotniej ma związek z zachowaniem źródła przychodów szpitala i może stanowić koszt uzyskania przychodów.
