Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się m.in. wydatków z tytułu kosztów używania, na potrzeby działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika przez stawkę za jeden kilometr przebiegu.
W takim wypadku podatnik obowiązany jest prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu. Podobnie do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) – w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu (z art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o CIT).
Ustawowe ograniczenia
Decydujące znaczenie ma zatem rozstrzygnięcie, czy użytkowanie samochodu osobowego na podstawie umowy najmu w czasie delegacji zagranicznej pracownika będzie podlegać tym ograniczeniom, czy też można będzie zaliczyć koszt najmu pojazdów do kosztów podatkowych w pełnej wysokości (według zasad ogólnych).
Z przytoczonych przepisów wprost nie wynika, w jakich dokładnie sytuacjach stosuje się określone w nich ograniczenia. Ustawa nie definiuje przede wszystkim pojęcia „koszty używania” samochodów osobowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
Co to jest używanie
Pojęcie „używanie” zgodnie z definicją słownikową oznacza „zastosować coś jako środek, narzędzie”, „zrobić z czegoś użytek”. Należy też odróżnić używanie rzeczy od uprawnienia do korzystania z niej.