Przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży budynków i lokali (wzniesionych i nabytych). Zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Na początku 2014 r. przedsiębiorca nabył lokal użytkowy z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży (po drobnym remoncie) i dlatego zaliczył go do towarów handlowych. Lokal ujmowany był w spisach z natury. Lokal nie został do tej pory sprzedany z powodu trudnej sytuacji na rynku nieruchomości. Z uwagi na konieczność ponoszenia opłat związanych z eksploatacją lokalu przedsiębiorca rozważa obecnie możliwość wynajęcia tego lokalu, jednak będzie nadal poszukiwał nabywcy, bo jego celem cały czas jest sprzedaże tego lokalu. W potencjalnej umowie najmu zamierza zastrzec, że w przypadku znalezienia nabywcy okres wypowiedzenia umowy najmu zostanie skrócony do dwóch tygodni. Zamiarem przedsiębiorcy jest zatem zminimalizowanie strat spowodowanych kosztem utrzymania tej nieruchomości, którą i tak cały czas próbuje sprzedać. Zawierając umowę najmu, nie będzie potrafił określić, jak długo ona będzie trwała choćby z racji zastrzeżenia w umowie skróconego okresu wypowiedzenia, w przypadku znalezienia nabywcy. Czy w tej sytuacji wynajęcie lokalu użytkowego przeznaczonego do odsprzedaży spowoduje przekwalifikowanie go z towaru handlowego na środek trwały, czyli wyłączenie go z kosztów podatkowych i zaliczenie do środków trwałych podlegających amortyzacji? – pyta czytelniczka.
W przedstawionym stanie faktycznym przedsiębiorcą powziął wątpliwość, czy wynajęcie lokalu użytkowego przeznaczonego do odsprzedaży spowoduje przekwalifikowanie go z towaru handlowego na środek trwały, czyli wyłączenie go z kosztów podatkowych i zaliczenie do środków trwałych podlegających amortyzacji.
Definicje i warunki
Towarami handlowymi są wyroby przeznaczone do sprzedaży w stanie nieprzerobionym. Są nimi również produkty uboczne uzyskiwane przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej (zob. § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia ministra finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów). Z definicji towarów handlowych wynika, że towary handlowe nabywane są z zamiarem ich sprzedaży w stanie nieprzerobionym. Stanowią one składnik majątku obrotowego prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
Natomiast środkami trwałymi są środki trwałe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym (zob. § 3 pkt 8 rozporządzenia). Definicja środka trwałego zawarta jest w art. 22a ust. 1 ustawy o PIT. Stosownie do art. 22a ust. 1 pkt 1 tej ustawy środki trwałe podlegają amortyzacji. Są to stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o PIT, tj. umowy leasingu operacyjnego.
Aby zatem określony składnik majątku podatnika (np. lokal) mógł zostać zaliczony do środków trwałych, łącznie muszą zostać spełnione następujące warunki:
