Różnice w zaokrągleniach w VAT wynikają przede wszystkim z zastosowania różnych przepisów do różnych zdarzeń regulowanych przepisami prawa podatkowego. Prawidłowe stosowanie przepisów jest zaś obowiązkiem każdego podatnika i jednym z warunków do uznania prowadzenia rozliczeń ?w sposób bezbłędny.
Do pełnych złotych
Ustawą regulującą kwestie ogólne wskazane w innych przepisach prawa podatkowego jest ordynacja podatkowa (dalej: o.p.). W jej art. 63 wskazano generalne podstawy zaokrąglania. W myśl tego przepisu ?w przypadku podatku od towarów ?i usług podstawę opodatkowania, ?a także samą kwotę podatku, zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, ?a końcówki kwot wynoszące 50 ?i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.
Inaczej na fakturach
Należy jednak zauważyć, że od tej generalnej zasady ustawodawca wprowadził pewne wyjątki. Z odmienną regulacją można się bowiem spotkać w przypadku wystawiania faktur VAT. W art. 106e ust. 11 zd. 3 ustawy o VAT wskazano, że kwoty wykazywane w fakturze zaokrągla się do pełnych groszy, przy czym końcówki poniżej 0,5 grosza pomija się, a końcówki od 0,5 grosza zaokrągla się do 1 grosza.
Jakkolwiek zasady wynikające ?z ordynacji podatkowej i z ustawy ?o VAT zdają się wzajemnie wykluczać, to jednak przy zastosowaniu odpowiednich norm kolizyjnych można dojść do wniosku, że generalna zasada zapisana jest w przepisach ordynacji podatkowej, a zasada szczególna, mająca zastosowanie ?w przypadku wystawienia faktur, znalazła odzwierciedlenie w ustawie o VAT. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest stosowanie odmiennych zasad zaokrąglania kwot podlegających opodatkowaniu VAT.
W przypadku: