Optymalizacja podatkowa: Na Malcie można zarejestrować firmę na pośrednika

W styczniu br. zaczęły obowiązywać mniej korzystne dla podatników regulacje w polsko-cypryjskiej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ministerstwo Finansów rozpoczęło także proces renegocjacji umowy polsko-słowackiej, zapewniającej neutralny podatkowo transfer dywidendy ze spółek cypryjskich do polskich beneficjentów za pośrednictwem słowackiej spółki komandytowej.

Zmieniła się także praktyka fiskusa w odniesieniu do spółek mających siedzibę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (dalej: ZEA).

Od początku 2013 r. organy podatkowe zaczęły wskazywać w wydawanych interpretacjach indywidualnych, że dla zwolnienia z opodatkowania wynagrodzeń dyrektorskich z ZEA spółka wypłacająca te należności powinna mieć w ZEA nie tylko siedzibę, ale też status rezydenta podatkowego.

Przykładowo Izba Skarbowa w Łodzi w interpretacji z 13 sierpnia 2013 r. (IPTPB2/415-346/ 13-4/Akr) podkreśliła, że „nie każdy przypadek posiadania przez spółkę siedziby w umawiającym się państwie oznacza, iż spółka podlega w tym państwie opodatkowaniu z tytułu rezydencji podatkowej. Nie przesądza również o rezydencji podatkowej fakt zarejestrowania spółki w danym państwie".

Dwa rodzaje spółek

W większości państw posiadanie siedziby spółki jest równoznaczne z objęciem jej nieograniczonym obowiązkiem podatkowym, jednak w niektórych krajach będących stroną umów o unikaniu podwójnego opodatkowania z Polską, samo posiadanie siedziby nie jest równoznaczne z rezydencją podatkową w europejskim tego słowa znaczeniu. Przykładem takiej jurysdykcji są właśnie ZEA, których ustawodawstwo przewiduje dwa rodzaje spółek.

Pierwsze typu offshore mają status nierezydentów podatkowych. Drugie to spółki onshore, mające status rezydentów podatkowych w ZEA. Tylko spółki onshore mogą uzyskać certyfikat rezydencji podatkowej warunkujący – w świetle obecnej linii interpretacyjnej organów podatkowych – możliwość zastosowania korzystnych regulacji umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z ZEA.

Najnowszą przeszkodą w tym zakresie jest zmiana prawa krajowego ZEA z lipca 2013 r. umożliwiająca uzyskanie pierwszego certyfikatu rezydencji podatkowej dla spółki typu onshore dopiero po upływie trzech lat od daty inkorporacji tej spółki.

Zarówno już zmienione regulacje prawa, jak i te, których wejścia w życie możemy się spodziewać, dotyczą ostatniego etapu optymalizacji podatkowej, tj. neutralnego podatkowo transferu kapitału do Polski, z reguły do prywatnego majątku rzeczywistych beneficjentów. Etap ten nie dotyczy jednak wszystkich działań optymalizujących obciążenia podatkowe.

Działalność inwestycyjna, sprzedaż papierów wartościowych czy pośrednie zbycie nieruchomości położonych w Polsce mogą być neutralnie podatkowo dokonane za pośrednictwem spółek cypryjskich – zwolnienia podatkowe w tym zakresie wynikają bowiem przede wszystkim z regulacji prawa krajowego Cypru. Jednak dystrybucja zysków do Polski wymaga zastosowania szczególnych rozwiązań, których wachlarz uległ na skutek ostatnich zmian zmniejszeniu.

Wynagrodzenie dyrektorskie

Jednym z możliwych rozwiązań są wypłaty wynagrodzeń dyrektorskich. Warunkiem koniecznym neutralnego podatkowo przekazywania zysków do Polski w taki sposób jest istnienie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z danym państwem, przewidującej zwolnienie z opodatkowania w Polsce wynagrodzeń dyrektorskich wypłacanych polskim rezydentom podatkowym z tytułu zasiadania w zarządzie spółek będących rezydentami państwa będącego drugą stroną danej umowy, przy jednoczesnym zastosowaniu metody wyłączenia z progresją jako metody uniknięcia w Polsce podwójnego opodatkowania.

Praktyką zalecaną przez OECD jest jednak niepodpisywanie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwami uznawanymi za raje podatkowe (np. Seszele, Kajmany, Brytyjskie Wyspy Dziewicze).