Nowelizacja przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (ustawa OKiK), która weszła w życie 18 stycznia 2015 r., wprowadziła kolejny środek prawny mający na celu niedopuszczenie do stosowania praktyk ograniczających konkurencję. Przyznaje ona bowiem kompetencję prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do nakładania kar pieniężnych na osoby fizyczne za naruszenie przepisów dotyczących porozumień ograniczających konkurencję.
Kto zarządza przedsiębiorstwem
Ustawa OKiK definiuje osobę zarządzającą jako kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy. Niewątpliwie więc osobą wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy będzie członek zarządu spółki kapitałowej. Należy również przyjąć, że osobą zarządzającą będzie wspólnik spółki osobowej uprawniony do prowadzenia jej spraw. Warto zauważyć, że definicja osoby zarządzającej odnosi się do osoby kierującej przedsiębiorstwem, a nie przedsiębiorcy. Wydaje się więc, że osobą zarządzającą jest także osoba, która nie będąc wpisana do właściwego rejestru, faktycznie podejmuje decyzje biznesowe odnoszące się do całego przedsiębiorstwa. Oczywiście wątpliwości mogą powstać, gdy np. dana umowa zostanie wynegocjowana i podpisana przez pełnomocników przedsiębiorcy. Niewątpliwie zakres definicji zostanie wyjaśniony przez orzecznictwo prezesa UOKiK oraz Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
Zakres odpowiedzialności
Na gruncie ustawy OKiK osoba zarządzająca ponosi odpowiedzialność, gdy dopuści do naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów dotyczących porozumień, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym.
Osoba zarządzająca nie będzie jednak odpowiadać na podstawie ustawy OKiK w przypadku dopuszczenia przedsiębiorcy do zawarcia lub trwania porozumienia polegającego na uzgadnianiu przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, w szczególności zakresu prac lub ceny (art. 6 ust. 1 pkt 7). Wskazany czyn może stanowić przestępstwo w rozumieniu kodeksu karnego.
Zgodnie z nowelizacją osoba zarządzająca nie będzie na jej podstawie ponosiła odpowiedzialności, gdy doprowadzi przedsiębiorcę do nadużywania pozycji dominującej albo gdy ze względu na jej działania przedsiębiorca dopuści się praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Jak się wydaje, ustawodawca wyszedł z założenia, że porozumienia antykonkurencyjne stanowią najistotniejsze zagrożenie dla konkurencji na rynku właściwym.