- Co pewien czas przesuwamy zatrudnionych do innych prac niż te, które na co dzień wykonują. Aby to ułatwić, chcielibyśmy w umowach o pracę w ogólny sposób określać rodzaj pracy, np. jako specjalista czy pracownik zajmujący stanowisko indywidualne. Czy takie wskazanie wystarczy? – pyta czytelnik.
Rodzaj pracy należy określić tak, aby nawet jeżeli jest to oznaczenie ogólne, wynikał z niego zakres potencjalnych prac wykonywanych przez etatowca. Podanie w angażu określeń takich, jak sugeruje czytelnik, nie wystarczy.
W jaki sposób
Podejmując zatrudnienie, etatowiec zobowiązuje się wykonać pracę określonego rodzaju, który ma być wskazany w umowie o pracę. Brak jakiejkolwiek możliwości określenia na podstawie zawartego angażu lub ewentualnie całokształtu okoliczności zatrudnienia pracownika rodzaju pracy, jaką ta osoba ma wykonywać, powoduje, że w rzeczywistości nie da rady ustalić istotnego elementu umowy. W rezultacie byłaby ona nieważna.
Rodzaj pracy wolno ustalić rozmaicie, np. przez wskazanie zawodu, funkcji czy stanowiska. W wyroku z 2 października 2008 r. (I PK 73/08) Sąd Najwyższy uznał, że rodzaj pracy może być określony w sposób bardziej lub mniej szczegółowy. Strony stosunku pracy, określając rodzaj pracy w sposób ogólny, pozostawiają pracodawcy – w zakresie jego uprawnień kierowniczych – uszczegółowienie zakresu czynności pracownika. Zakres czynności etatowca konkretyzuje umówiony rodzaj pracy, stanowi zbiorcze polecenie pracodawcy i nie wymaga zgody pracownika na jego zmianę. Gdy natomiast strony stosunku pracy poczynią w angażu szczegółowe ustalenia co do rodzaju pracy, z woli stron stają się one istotnymi jego elementami. Ich zmiana wymaga zgody pracownika, a w razie jej braku – wypowiedzenia zmieniającego.
Wskazanie rodzaju pracy może nastąpić przez:
