Sąd upadłościowy może „darować” tylko niesporne długi

Kwestia ta wynikła w sprawie z wniosku Andrzeja O., który jako właściciel firmy ochroniarskiej zbankrutował i wystąpił o umorzenie ponad 7 mln zł długów. Sądy niższych instancji uwzględniły jego wniosek i umorzyły 2,3 mln zł należności spółki LAND z Warszawy, chociaż był spór co do tej należności, a w postępowaniu upadłościowym nie została ona uznana.

Sąd upadłościowy, a następnie okręgowy gospodarczy uznały, że umorzyć można każdą wierzytelność umieszczoną na liście wierzytelności, a więc zarówno uznaną, jak i nieuznaną (czy to przez syndyka, czy na skutek odwołania przez sędziego komisarza).

Pełnomocnik LAND, radca prawny Marcin Krzemiński, argumentował przed Sądem Najwyższym, że taka szeroka wykładnia nie uwzględnia specyfiki postępowania upadłościowego i prowadzi do absurdu: oto na etapie ustalania listy wierzytelności dług nie istnieje (jest sporny), a następnie się go umarza. Takie stanowisko uniemożliwia również dochodzenie takiej nierozliczonej w postępowaniu upadłościowym wierzytelności później, przed zwykłym sądem (na podstawie art. 263 prawa upadłościowego).

Sąd Najwyższy podzielił tę argumentację i uznał, że umorzeniem z mocy art. 369 prawa upadłościowego mogą być jedynie te wierzytelności, które mają szanse na zaspokojenie w upadłości (w planie podziału).

– W praktyce oznacza to, że umorzyć można tylko te długi, które zostały uznane na liście wierzytelności. Sytuacja taka nie zaistnieje jednak, jeżeli  wierzytelność była wprawdzie umieszczona na liście, ale jedynie po stronie wierzytelności nieuznanych – wskazała w ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia Barbara Myszka.