- innych danych osobowych pracownika, a także imion i nazwisk oraz dat urodzenia dzieci pracownika, jeżeli ich podanie jest konieczne ze względu na korzystanie przez podwładnego ze szczególnych uprawnień przewidzianych w prawie pracy,
- numeru PESEL.
Dane osobowe przy staraniu się o pracę kandydat udostępnia w formie oświadczenia, które może mieć postać listu motywacyjnego albo życiorysu. Pracodawca ma prawo także domagać się udokumentowania danych. Chodzi o to, aby rekrutujący miał pewność, że aplikujący o etat jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu ustawy o rehabilitacji.
Od tego zależy możliwość wliczenia go do stanu oraz wskaźnika zatrudnienia, a tym samym m.in. uzyskania dofinansowania do wynagrodzenia tej osoby z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Ważne dodatkowe regulacje
Szczególne przepisy w zakresie rekrutacji niepełnosprawnych zawiera ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz niektórych innych ustaw (DzU nr 201, poz. 1183). Dotyczą one pracowników służby cywilnej, urzędów centralnych oraz pracowników samorządowych.
Zgodnie z nimi jeżeli wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych, w rozumieniu ustawy o rehabilitacji, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze (u pracowników urzędów państwowych – w miesiącu poprzedzającym ten, w którym następuje zatrudnienie) jest niższy niż 6 proc., pierwszeństwo w przyjęciu przysługuje osobie niepełnosprawnej, która znajduje się w gronie nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów spełniających niezbędne wymagania.
Osoba niepełnosprawna, która zamierza korzystać z tego uprawnienia, musi ze swoją ofertą pracy złożyć dokument potwierdzający jej niepełnosprawność. Jeśli tego nie zrobi, nie skorzysta z pierwszeństwa w zaangażowaniu. Przy naborze na wyższe stanowiska w służbie cywilnej niepełnosprawny musi mieć pierwszeństwo, gdy znajdzie się w dwójce najlepszych kandydatów.