Każdy towar niebezpieczny musi być przede wszystkim właściwie zapakowany. Przepisy ADR (The European Agreement Concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road) instruują, jak powinny być opakowane poszczególne materiały (umowa rozróżnia 13 klas towarów niebezpiecznych).
Jest tam podany ich opis, wielkość oraz dopuszczalne ilości towarów w opakowaniach zbiorczych. Są też ogólne wymagania dotyczące opakowań wszystkich towarów niebezpiecznych. Przepisy określają też dokładnie, jakie towary można przewozić tym samym pojazdem, a jakie trzeba wieźć oddzielnie, które można ustawić koło siebie, a które trzeba rozdzielić innymi ładunkami.
Z ustawy z 28 października 2002 o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (DzU nr 199, poz. 1671 ze zm.) wyraźnie wynika, że nie wolno wozić takich towarów motocyklami a tym bardziej jednośladami z przyczepą.
Jednym z najważniejszych dokumentów, które musi mieć kierowca ze sobą w trasie, jest pisemna instrukcja dotycząca przewożonych materiałów. Jej zalecenia określają zasady ratowania życia i akcji ratowniczej bezpośrednio po wypadku lub awarii.
Jednakowy dla wszystkich kierowców przewożących towary niebezpieczne wzór można ściągnąć z Internetu, jest on w umowie europejskiej ADR na lata 2009 – 2011. Taka informacja musi znaleźć się w szoferce i to w wersji kolorowej oraz w języku bądź językach zrozumiałych dla załogi pojazdu.