Długoletnie umowy najmu, powszechnie zawierane w obrocie gospodarczym, są podstawą niejednego biznesplanu prowadzonej przez MŚP działalności gospodarczej. Pewność zawartego na czas określony stosunku prawnego może być jednak zachwiana w przypadku zbycia przez wynajmującego wynajmowanej rzeczy.
W takim przypadku nabywca rzeczy wstępuje wprawdzie w stosunek najmu w miejsce zbywcy, może jednak taki najem wypowiedzieć z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia. Przykładowo, gdy czynsz jest płatny miesięcznie termin ten wynosi miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego. Na najemcy ciąży zatem ryzyko przedterminowego rozwiązania umowy najmu, nawet jeśli prawidłowo i terminowo wykonuje on swoje obowiązki wynikające z umowy.
Sposób zabezpieczenia się przed tym ryzykiem nie jest jednak trudny. W przypadku umów najmu na czas określony wystarczy, aby umowa zawarta została w formie pisemnej i z datą pewną, a rzecz została najemcy wydana. W praktyce problem stwarza jednak rozumienie pojęcia daty pewnej.
Co to za dzień
Data pewna jest to data urzędowo poświadczona. Umowa uzyskuje datę pewną albo od chwili jej zawarcia – w przypadku zawarcia jej przed notariuszem, albo od daty innego zdarzenia (potwierdzającej de facto nie datę dokonania czynności prawnej, ale datę w której bez wątpienia istniał dokument obejmujący umowę najmu). W tym drugim przypadku czynność prawna uzyskuje datę pewną od:
? potwierdzenia dokonania danej czynności prawnej w jakimkolwiek dokumencie urzędowym np. poprzez stwierdzenie w decyzji administracyjnej, że umowa najmu została zawarta lub poprzez wpisanie praw z niej w księdze wieczystej;