Nie zgadzasz się z inspekcją, odwołaj się do sądu

Po tym wyroku WSA inspektor pracy umorzył jednak postępowanie jako bezprzedmiotowe, bo przedawniły się roszczenia pracownicze. Te ze stosunku pracy przedawniają się z upływem trzech lat. Spółka KTSP ponownie złożyła skargę do sądu. W kolejnym wyroku z 2006 r. WSA w Poznaniu uchylił decyzję okręgowego inspektora pracy w Poznaniu. Umorzenie postępowania uznał za błędne. – Skoro nadal istnieje sprawa, która zgodnie z wyrokiem sądu powinna być rozpoznana przez organ administracji, postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe – stwierdził sąd. Inspekcja przegrała też w NSA, do którego OIP w Poznaniu wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA. – Jeśli akta administracyjne i sądowe nie pozwalają na pełną ocenę prawidłowości czy wadliwości tych decyzji, postępowanie nie może stać się bezprzedmiotowe – orzekł NSA 31 stycznia 2008 r. (I OSK 309/07). Nadal bowiem nie ustalono, czy świadczenia urlopowe za 2002 r. przysługiwały, i nie uzupełniono materiału dowodowego.

Na podstawie art. 35 kodeksu postępowania cywilnego spółka wniosła też do Sądu Rejonowego w Poznaniu pozew przeciwko okręgowemu inspektorowi pracy o 15 tys. zł wraz z odsetkami za szkodę z powodu czynu niedozwolonego. Chodziło o decyzję OIP z 2002 r. nakazującą wypłatę świadczeń urlopowych.

Jeśli odważny przedsiębiorca kwestionuje decyzje PIP, musi od razu zapłacić. Dopiero potem wdaje się w długotrwałe procesy o niepewnym wyniku. – Wielu pracodawców boi się więc zaskarżać decyzje PIP, nawet jeżeli inspektor nie ma racji – uważa Michał Czarnek.

Według Krzysztofa Wąsowskiego z Kancelarii Prawnej Horyńska i Partnerzy taktyka pracodawców bywa różna. – Jedni uważają, że trzeba się dogadywać, negocjować i płacić kary, inni twierdzą wprost przeciwnie – nie ma co popuszczać, bo przepisy o PIP nie są aż tak daleko idące, jak się je stosuje w praktyce.

Komentuje Piotr Przybysz, z Uniwersytetu Warszawskiego

Przedsiębiorcy boją się korzystać z możliwości, jaką daje im prawo. Urzędy, bo przecież nie tylko chodzi o inspekcję pracy, mogą im uprzykrzyć życie, nasyłając kolejne kontrole. Nawet jeśli prawo jest po ich stronie i wygrywają w sądzie, to płacą za to własnym czasem. Muszą się też liczyć z kosztami procesów. Problem polega na tym, że nie ma powiązania między przegraną organu a odpowiedzialnością urzędników. Urzędy i urzędnicy nie uczą się na swoich błędach, bo niby dlaczego mieliby to robić, skoro nic to nie zmienia. Stosowanie przepisów o odpowiedzialności urzędników za swoje błędy rozczarowuje.