Szef ma prawo do podwyższenia wynagrodzenia chorobowego

Choroba nie może pozbawić pracownika środków do życia. Dlatego w tym okresie otrzymuje on wynagrodzenie lub zasiłek. Art. 92 § 1 pkt 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=B5E347C50E4D2860978BAD3D891C7A48?n=1&id=76037&wid=337521]kodeksu pracy[/link] nakłada na pracodawcę obowiązek wypłacenia pracownikowi wynagrodzenia za okres 33 dni niezdolności do pracy w danym roku kalendarzowym spowodowanej chorobą lub odosobnieniem w związku z podejrzeniem choroby zakaźnej.

Okres ten w stosunku do pracowników, którzy ukończyli 50. rok życia, jest znacznie krótszy i wynosi 14 dni. Takie rozróżnienie ma zmniejszyć koszty pracodawcy w odniesieniu do osób starszych wiekiem i stanowić zachętę do ich zatrudniania.

[srodtytul]Należy sumować [/srodtytul]

Przy obliczaniu okresu 33 lub 14 dni w roku kalendarzowym, za który pracodawca musi wypłacać wynagrodzenie, sumuje się poszczególne okresy niezdolności do pracy w roku kalendarzowym bez względu na długość przerw między nimi i bez względu na zmianę zatrudnienia przez pracownika. [b]Sumuje się wszystkie dni niezdolności do pracy, włączając te wolne od pracy.[/b]

Za 34. lub 15. i następne dni w roku kalendarzowym, w których pracownik jest niezdolny do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku ze zwalczaniem chorób zakaźnych, przysługuje świadczenie z ubezpieczenia społecznego – zasiłek chorobowy.

[ramka][b]Przykład[/b]

Pani Janina ma 40 lat.

W okresie od 4 do 31 stycznia br. była na zwolnieniu lekarskim. W marcu zmieniła pracę z firmy A na firmę B. 7 czerwca zachorowała i lekarz wystawił jej zwolnienie od 7 do 17 czerwca.

Pracodawca B za okres od 7 do 11 czerwca wypłacił pani Janinie wynagrodzenie chorobowe, a za czas od 12 do 17 czerwca kobieta dostała zasiłek. W styczniu pracownica ta była przez 28 dni niezdolna do pracy, w tym okresie firma A miała obowiązek wypłacić jej wynagrodzenie chorobowe. Kolejne zwolnienie wynosiło co prawda 11 dni, przy czym za pięć dni pani

Janinie należało się wynagrodzenie

(28 dni + 5 dni = 33 dni), a za pozostałych sześć dni – zasiłek chorobowy.[/ramka]

A co, gdy choroba przypada na przełom roku? 33 lub 14 dni liczy się w odniesieniu do każdego roku kalendarzowego.

[ramka][b]Przykład[/b]

Pan Robert ma 38 lat. Od lat nie chorował. Tak było aż do 8 grudnia 2009 r.

Tego dnia dostał zwolnienie do 13 stycznia 2010 r. Jego niezdolność do pracy trwała łącznie 37 dni.

Za cały czas choroby jego pracodawca wypłaca mu wynagrodzenie. A to dlatego, że znaczenie mają tu dni przypadające na dany rok kalendarzowy i choć 1 stycznia był 25. dniem faktycznej niezdolności do pracy pana Roberta, to dla wypłaty wynagrodzenia na podstawie art. 92 k.p. 1 stycznia był pierwszym dniem niezdolności w 2010 r.

Zatem w styczniu pracownik był niezdolny do pracy przez 13 dni.

Za ten czas należało mu się wynagrodzenie, a nie zasiłek chorobowy.[/ramka]

[srodtytul]Reguła to 80 proc.[/srodtytul]

W czasie choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną w okresie wskazanym w art. 92 k.p. pracownik zachowuje prawo do 80 proc. wynagrodzenia. Więcej, bo 100 proc. wynagrodzenia, przysługuje pracownikowi tylko wówczas, gdy niezdolność do pracy powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy.

Tak samo jest, gdy absencja nastąpiła w okresie ciąży pracownicy lub została spowodowana poddaniem się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów.

Wynagrodzenie chorobowe oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. Jest to zatem przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

Wynagrodzenie wypłaca się za każdy dzień niezdolności do pracy z uwzględnieniem dni wolnych od pracy. Takie wynagrodzenie nie ulega obniżeniu w przypadku ograniczenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego.

[srodtytul]Kiedy nie ma zapłaty[/srodtytul]

Uwaga! Wynagrodzenie chorobowe nie przysługuje w przypadkach, w których pracownik nie ma prawa do zasiłku chorobowego. Czyli kiedy?

Reguluje to [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=6D2537996CEA8222F029E399276C8307?id=352798]ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity: DzU z 2010 r. nr 77 poz. 512)[/link].

Na przykład zgodnie z jej art. 12 zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony na podstawie przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Poza tym zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy przypadającej w czasie:

- urlopu bezpłatnego;

- urlopu wychowawczego;

- tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem przypadków, w których prawo do zasiłku wynika z ubezpieczenia chorobowego osób wykonujących odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania.

[b]Zasiłek chorobowy nie przysługuje też ubezpieczonemu za cały okres niezdolności do pracy, jeżeli niezdolność ta spowodowana została w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia popełnionego przez tego ubezpieczonego.[/b]

Takie okoliczności stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Z kolei ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została nadużyciem alkoholu, zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres pierwszych pięciu dni tej niezdolności.