Dobrowolnie do ubezpieczenia mogą przystąpić osoby mieszkające w Polsce, które nie mają do niego innego tytułu, np. nie pracują, przebywają na urlopie bezpłatnym, nie prowadzą działalności gospodarczej, utraciły status bezrobotnego, nie mogą skorzystać z ubezpieczenia członka rodziny.
Taką możliwość daje im art. 68 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=B29142C5981FE82CAB90929C323C7678?id=282315]ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (DzU nr 210, poz. 2135 ze zm.)[/link]. Trzeba złożyć pisemny wniosek do Narodowego Funduszu Zdrowia i samodzielnie opłacać składkę.
[srodtytul]Sprawdzaj co kwartał[/srodtytul]
Minimalna podstawa jej wymiaru to zasadniczo przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw łącznie z wypłatami z zysku w poprzednim kwartale obwieszczane przez prezesa GUS. Wysokość składki zmienia się więc co trzy miesiące – za marzec wynosi nie mniej niż 298,99 zł.
– Jeśli chodzi o osoby dobrowolnie się ubezpieczające zdrowotnie, to zasady się nie zmieniły. Wciąż liczy się kwota zadeklarowanego dochodu, ale nie niższa niż przeciętne wynagrodzenie, które zmienia się kwartalnie. Trudno powiedzieć, czy to niedopatrzenie ustawodawcy. Skupiono się na ułatwieniach dla prowadzących działalność. Racjonalne byłoby jednak, gdyby i dla innych podstawa do ubezpieczenia była stała w ciągu roku – uważa Anna Misiak, doradca podatkowy z MDDP.