- Przez wiele lat prowadziłem działalność gospodarczą, którą zakończyłem w grudniu ub.r. Od stycznia jestem jednym ze wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wyrejestrowując się z ubezpieczeń z wcześniej prowadzonego biznesu, postanowiłem wziąć zaświadczenie, że nie zalegam w opłacaniu składek. Dowiedziałem się wtedy, że mam nadpłatę. Wynikła stąd, że składki społeczne za luty 2010 r. uregulowałem po terminie i zostałem wyłączony z ubezpieczenia chorobowego. ZUS nie chce mi jednak oddać nadpłaty, tłumacząc, że złożyłem dorozumiany wniosek o objęcie mnie na nowo ubezpieczeniem chorobowym. Nie dostałem żadnego powiadomienia o ustaniu tego ubezpieczenia i nie pobierałem żadnych zasiłków. Podobno powinienem teraz złożyć korekty dokumentów rozliczeniowych albo wniosek o wyrażenie zgody na opłacenie składek po terminie. Czy faktycznie tak jest i nie odzyskam już nadpłaty?
– pyta czytelnik.
Zasady podlegania ubezpieczeniu chorobowemu reguluje ustawa z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. DzU z 2013 r., poz. 1442 ze zm., dalej ustawa o sus). Dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą ma ono dobrowolny charakter. Przedsiębiorca może przystąpić do ubezpieczenia chorobowego – na starcie działalności lub w późniejszym terminie – tylko wtedy, gdy z tytułu jej prowadzenia objęty jest obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi. Wniosek w tej sprawie składa, zaznaczając właściwe pole na formularzu ZUS ZUA.
Podstawa i wysokość
Składka na ubezpieczenie chorobowe wynosi 2,45 proc. podstawy wymiaru. Stanowi ją kwota będąca podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, ale w danym miesiącu nie może ona przekroczyć równowartości 250 proc. przeciętnego planowanego na dany rok wynagrodzenia w gospodarce narodowej (zmiana od 1 stycznia 2014 r.). W 2014 r. ta maksymalna podstawa wynosi 9365 zł miesięcznie.
Przypomnijmy, że dla osób prowadzących pozarolniczą działalność podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa niż 60 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjętego do ustalenia 30-krotności. W 2014 r. podstawa wynosi 2247,60 zł.