Czas pobierania zasiłku chorobowego z tytułu orzeczonej niezdolności do pracy jest limitowany. Podstawowy okres zasiłkowy to dziś 182 dni. Wydłużony, wynoszący 270 dni przysługuje jedynie ubezpieczonemu cierpiącemu na gruźlicę lub chorej ciężarnej przyszłej mamie.
Za ten czas niedyspozycji zdrowotnej przysługuje wynagrodzenie chorobowe i później zasiłek chorobowy (tak będzie w przypadku etatowców) albo od razu zasiłek (ten otrzymają pozostali ubezpieczeni, jeśli podlegają ubezpieczeniu chorobowemu). Powyższe wynika z art. 8 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłkowej (tekst jedn. DzU z 2010 r. nr 77, poz. 512 ze zm.; dalej ustawa zasiłkowa).
Do tych 182 dni (odpowiednio 270 dni), obejmujących zarówno robocze dniówki, jak i niedziele oraz święta i dni wolne z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy, wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy.
Ciągła absencja
To oznacza, że zsumowaniu podlegają okresy niedyspozycji spowodowane tą samą lub różnymi chorobami, jeżeli nie występują między nimi przerwy. Gdy między okresami niezdolności do pracy, spowodowanymi różnymi chorobami, wystąpi choćby jednodniowa pauza, w której pracownik był zdolny do pracy (niekoniecznie musiał ją świadczyć), to okres zasiłkowy liczy się od nowa.
Przy rachunkach trzeba pamiętać także i o tym, że do tego samego okresu trzeba doliczyć poprzednią absencję spowodowaną tą samą chorobą, jeżeli przerwa między ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej nie przekroczyła 60 dni. Takie zasady określa art. 9 ustawy zasiłkowej. W takim przypadku na zwolnieniu lekarskim lekarz umieszcza kod literowy „A”.