Tak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku II CSK 228/17 z 28 lutego 2018 r.
W.C. jako teść i pełnomocnik powódki, działając na podstawie pełnomocnictwa otrzymanego od powódki A.J. i jej ówczesnego męża A.C, darował swojej żonie S.C. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Powódka wystąpiła przeciwko pozwanym S.C. oraz A.C. o uzgodnienie księgi wieczystej w odniesieniu do tego prawa przez wpis w dziale I. po jednej drugiej części dla niej i A.C. SR nie uznał żądania i stwierdził, że doszło do skutecznego rozporządzenia majątkiem powódki przez pełnomocnika. Sąd II instancji również apelację powódki uzasadniając, iż inicjatorka postępowania nie wykazała, że była to czynność sprzeczna z jej rzeczywistą lub domniemaną wolą. Powódka wystąpiła następnie do Sądu Najwyższego ze skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego dotyczących wykładni oświadczeń woli i zamiaru stron przy zawieraniu umów.
Zyskaj dostęp do rzetelnych analiz, opinii ekspertów i kluczowych prognoz gospodarczych. Poznaj fakty, które kształtują biznes, prawo oraz społeczeństwo.
Buduj swoją przewagę. Subskrybuj profesjonalne treści publikowane wyłącznie w pro.rp.pl.
