Taryfikator korekt finansowych

Taryfikator korekt finansowych (dalej także jako „Taryfikator”) funkcjonuje już blisko 15 lat. Początków tej instytucji należy upatrywać w Wytycznych Komisji Europejskiej z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczących określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych (COCOF 07/0037/03-PL). Celem wytycznych było ujednolicenie zasad obowiązujących służby Komisji oraz państwa członkowskie przy ocenie typowych lub najczęściej spotykanych naruszeń prawa zamówień publicznych. Komisja zaleciła wszystkim instytucjom stosowanie tych samych kryteriów i wskaźników przy korygowaniu wykrytych nieprawidłowości. Wdrożenie taryfikatora w Polsce miało charakter kaskadowy i wymagało oddzielnego zatwierdzenia przez wszystkie zaangażowane instytucje. Na bazie wytycznych Komisji Europejskiej, minister ds. rozwoju regionalnego opracował i opublikował dokument pn. „Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków UE”, obowiązujący dla projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE w latach 2000–2006 oraz 2007–2013. W oparciu o informację przekazywaną przez ministra, każda z instytucji zarządzających przyjmowała oddzielnie ww. dokument do systemu realizacji swojego programu operacyjnego. Możliwość zastosowania Taryfikatora korekt wobec beneficjentów wynikała już z zapisów poszczególnych umów o dofinansowanie projektu. Taryfikator korekt był kilkukrotnie aktualizowany, a ostatnia zmiana tego dokumentu przez ministerstwo w perspektywie 2007-2013 nastąpiła w maju 2014 r., w  oparciu o wytyczne Komisji Europejskiej z 19 grudnia 2013 r. w sprawie korekt finansowych nakładanych na wydatki finansowane przez Unię w ramach zarządzania dzielonego, w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych.