Po II wojnie światowej najważniejszy był intensywny rozwój gospodarczy. Kwestie ekologiczne czy społeczne właściwie nie istniały w świadomości ludzkiej, mimo że w wielu regionach świata dochodziło do katastrof ekologicznych (jako przykłady podać można smog w Londynie w 1952 r., zatrucie rtęcią zatoki Minamata w Japonii oraz katastrofę tankowca Torrey Canyon u wybrzeży Kornwalii). Maksymalizacja korzyści finansowych i jak największy wzrost gospodarczy były priorytetem, choć wiele autorytetów zwracało uwagę na zagrożenia związane z nieograniczonym rozwojem ekonomicznym i powiązaną z nim nadmierną eksploatacją zasobów naturalnych. Warto przytoczyć tu słowa Gandhiego, który powiedział: „Ziemia jest w stanie zaspokoić potrzeby wszystkich ludzi, nie jest jednak w stanie zaspokoić ich chciwości”.