Sprzedawca odpowiada wobec kupującego za przedmiot sprzedaży w różnych aspektach. Jedną z form ustawowej ochrony kupującego przed wadliwością przedmiotu sprzedaży jest rękojmia, której zasady można zmodyfikować w umowie sprzedaży. Zgodnie z przepisami sprzedawca udziela rękojmi niezależnie od tego, czy sprzedaje rzecz ruchomą, czy nieruchomość. Ochronę nabywcy nieruchomości zapewniają także inne przepisy prawa, m.in. ustawa z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, w której wyrażono rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych. Ta rękojmia chroni nabywcę, gdy stan prawny ujawniony w księdze wieczystej nie zgadza się z rzeczywistym stanem prawnym. Wówczas kupujący może liczyć na to, że nabył prawo od osoby uprawnionej według treści księgi, nawet jeśli w rzeczywistości tak nie było. Mimo podobieństwa nazw rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych i rękojmia sprzedaży nieruchomości to dwa różne i niezależne od siebie pojęcia prawne. Niniejszy artykuł poświęcony jest drugiemu z nich, czyli rękojmi sprzedaży nieruchomości.