Opozycja znika z Azji Środkowej

Niedzielne wybory prezydenckie w Uzbekistanie miały jednego faworyta. Następne siedem lat należy do Isłama Karimowa, którego nieliczni opozycjoniści nazywają chanem (tak nieliczni, że kilka dni temu na wiecu w Taszkencie pojawiło się siedmiu protestujących z plakatami „Nie dla dyktatora Karimowa” i był to i tak akt wielkiej odwagi), a system panujący w tym kraju określają mianem socjalizmu feudalnego.

W całej poradzieckiej Azji Środkowej prezydenci umacniają swą władzę, a partie choćby odrobinę opozycyjne tracą ostatnie miejsca w parlamentach. Tak było tydzień temu w Kirgizji, gdzie wszystkie mandaty zdobyła partia prezydenta Kurmanbeka Bakijewa – Ak Żoł, a w sierpniu w Kazachstanie, gdzie Madżlis opanowało ugrupowanie Nursułtana Nazarbajewa – Nur Otan. Wyniki wyborów w regionie przypominają te z czasów radzieckich. Ich zwycięzcy zupełnie nie zrażają się krytyką obserwatorów międzynarodowych. Nie tylko oni – Kazachstan będzie w 2010 roku przewodniczył OBWE, organizacji, która zajmuje się między innymi nadzorowaniem wyborów (ostatnie kazachskie uznała za niezgodne ze standardami).