Niekiedy nawet dochodzi
do tego bez postępowania egzekucyjnego. Podstawą egzekucji świadczeń z wynagrodzenia pracownika jest tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 776 kodeksu postępowania cywilnego będzie to tytuł zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Takimi tytułami są dokumenty wskazane w art. 777 k.p.c., np. wyrok sądu lub ugoda sądowa.
Jaki porządek
Art. 87 § 1 k.p. wyznacza kolejność potrąceń z wynagrodzenia pracownika po odliczeniu składek społecznych oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Przede wszystkim ujmuje się kwoty egzekwowane na świadczenia alimentacyjne. Rozumie się przez to zobowiązania, o których mówi art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Następne są sumy egzekwowane na podstawie tytułu wykonawczego wydanego na pokrycie należności innych niż alimentacyjne.
Mogą się one należeć pracodawcy lub osobom trzecim, np. raty kredytu bankowego. W trzecim etapie potrąca się zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi. Chodzi o kwoty pobrane od pracodawcy na koszty związane ze świadczeniem pracy, np. na podróż służbową. Na koniec szef ma prawo ująć kary pieniężne nałożone na podwładnego za przewinienia, o których mowa w art. 108 § 2 k.p.
Poza ustawowymi potrąceniami dokonywanymi bez zgody pracownika przełożony może stosować te dobrowolne (art. 91 k.p.). Konieczna jest do tego pisemna akceptacja podwładnego. Jeśli jednak doszłoby do zbiegu ujęć dobrowolnych z ustawowymi, pierwszeństwo mają te drugie.