Sąd Najwyższy potwierdził w środę, że ochroniarce z Gdańska należy się dodatkowe prawie 20 tys. zł za nadgodziny przepracowane na umowie-zleceniu i niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Była bowiem niepełnosprawna, miała więc prawo do dodatkowych dziesięciu dni wolnego, których pracodawca jej nie udzielił.
– W ostatnim czasie przybywa takich spraw – mówi Aleksander Fit, przewodniczący Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pracowników Ochrony. – Firmy ochroniarskie mają już nawet ukryte fundusze na wypłatę tych dodatkowych wynagrodzeń. Wolą jednak zawierać ugody z pracownikami, bo wychodzi im to taniej.
W tej sprawie pracownica pozwała firmę ochroniarską o wypłatę nadgodzin, gdy jej kolejna umowa o pracę na czas określony dobiegła końca i nie zaproponowano jej dalszego zatrudnienia. Okazało się, że podpisywała umowy z kilkoma spółkami działającymi w tej samej grupie kapitałowej. W jednej z nich pracowała na etacie. Po zakończeniu dniówki zaczynała pracować na umowie-zleceniu zawieranej z innymi spółkami. Nie ruszała się z miejsca, nie zmieniała munduru, wykonywała te same obowiązki, nadzorowane przez tę samą osobę.
W procesie okazało się nawet, że kolejne umowy-zlecenia z odrębnymi spółkami podsuwał jej do podpisu jej pracodawca. Sądy pracy nie miały więc wątpliwości, że umowy-zlecenia zostały zawarte dla pozoru, by ominąć obowiązek zapłaty wynagrodzenia za nadgodziny.
Spółka złożyła jednak skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Dowodziła w niej, że pracownica w pełni świadomie zgodziła się pracować na rzecz innych podmiotów. Wszystko więc odbywało się zgodnie z prawem.
