Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 grudnia 2013 r. (III SA/Wa 1625/13).
Spółka zawarła na czas oznaczony, bez możliwości wcześniejszego wypowiedzenia, umowę dzierżawy nieruchomości, na której prowadziła warsztat samochodowy. Z czasem działalność związana z prowadzeniem warsztatu zaczęła generować straty, dlatego spółka zdecydowała się rozwiązać umowę dzierżawy (za ugodą) oraz wypłacić odszkodowanie, którego wysokość została ustalona w kwocie niższej niż suma płatności pozostałych do zapłaty z tytułu dzierżawy. W związku z tym spółka wystąpiła do ministra finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji potwierdzającej, czy przysługuje jej prawo zaliczenia kwoty tego odszkodowania do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem spółki możliwość taka wynika m.in. z tego, że zapłata odszkodowania była korzystniejsza dla spółki niż dalsze związanie umową dzierżawy. Dodatkowo kwota odszkodowania została jej zdaniem poniesiona dla zabezpieczenia źródeł przychodu. Spółka podkreśliła również, że celem wcześniejszego rozwiązania umowy nie było obniżenie kosztów, ale dążenie do zachowania dobrej kondycji ekonomicznej. Organ nie zgodził się z argumentacją spółki i podkreślił, że samo przypisanie cech racjonalności dla podjętych działań nie wystarcza dla uzasadnienia celu, jaki przyświecał podatnikowi. Zdaniem organu w omawianym wypadku nie ma miejsca zabezpieczanie źródła przychodu, a jedynie wycofanie się z działalności, która może generować straty. Skoro zatem spółka dobrowolnie podjęła ryzyko gospodarcze, to nie może teraz przerzucać odpowiedzialności za to swoje nieracjonalne zachowanie na Skarb Państwa. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem fiskusa i zaskarżyła wydaną interpretację do sądu, który przyznał jej rację.
W ustnym uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że decydującym kryterium klasyfikacji kosztów podatkowych jest działanie podatnika zgodnie z celami zawartymi ?w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Cele te należy rozpatrywać przez specyfikę prowadzonej działalności oraz sytuacji, w jakiej podejmowane są określone działania. Sytuacja ta powinna być oceniana indywidualnie stosownie do okoliczności. W wypadku generowania strat i nieefektywności dalszej działalności nie można przyjąć, że podatnik będzie trwał przy pierwotnie podjętych decyzjach. Należy uznać, że działania podjęte przez spółkę zabezpieczały jej przychody i były działaniem jak najbardziej racjonalnym.
—Rafał Snarski, współpracownik Zespołu Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte
Anna Wrześniewska, doradca podatkowy starszy konsultant ?w Deloitte Doradztwo Podatkowe Sp. z o.o. ?(biuro w Warszawie)
