Otrzymaliśmy decyzję organu podatkowego. Decyzja ta nie jest dla nas zrozumiała, prawdopodobnie jest w niej również pomyłka – czeski błąd, ale nie jesteśmy pewni. Chcemy, aby fiskus wyjaśnił nam treść tej decyzji. Co zawrzeć w takim wniosku? – pyta czytelnik.
Zgodnie z art. 215 § 1 ordynacji podatkowej (dalej: o.p.) organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, sprostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Oczywiste wady
Przepis ten odnosi się do takich wad decyzji czy postanowień, które mają oczywisty charakter. Sprostowaniu podlega więc jedynie oczywiste przeoczenie czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji lub postanowienia. Ustawodawca nie określił definicji pojęcia „oczywista omyłka". Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym taką oczywistą omyłką mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia czy zły dobór słów (wyrok WSA w Gliwicach z 22 października 2013 r., I SA/Gl 1007/12).
Oczywista omyłka to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji czy postanowieniu zostało wyrażone coś, co ?w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ (wyrok NSA z 20 grudnia 2011 r., II FSK 1158/10).
Oczywistość omyłki powinna wynikać z natury samego błędu lub z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowanie omyłki nie może doprowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Sprostowanie prowadzi do wyeliminowania z decyzji lub postanowienia drobnych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, a więc służy „kosmetycznemu" skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (postanowienie NSA z 24 lutego 2000 r., III/SA 761/99).