Jak rozliczyć karę za niezrealizowaną dostawę

Należy pamiętać, że zgodnie z generalną zasadą zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami podatkowymi są wyłącznie takie wydatki, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1. Konieczne jest zatem wykazanie przez podatnika, że koszt ten został poniesiony w związku z uzyskiwanym przez niego przychodem podatkowym.

Jednocześnie, przy kwalifikacji kosztów dla celów podatkowych konieczne jest całościowe spojrzenie na daną transakcję, również na tzw. aspekt biznesowy związany z indywidualną sytuacją podatnika, jego relacjami z kontrahentami itp., który organy podatkowe zdają się pomijać. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, istnieją pewne sytuacje, w których logicznie powiązany ciąg zdarzeń, począwszy od zawarcia umowy, poprzez zmianę warunków zewnętrznych, aż po zapłatę kary, przykładowo, w zamian za zawarcie bardziej korzystnej umowy, pozwala uznać zapłacone odszkodowanie za koszt poniesiony w celu generowania przychodów podatkowych – tj. za koszt podatkowy.

W omawianej sprawie spółka wskazała, że wypłacone przez nią odszkodowanie miało związek z zabezpieczeniem źródła jej przychodów dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na treść wydanej interpretacji.

Zgodnie bowiem z przepisami ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Z kolei organ podatkowy jest związany zakresem problemu (stanu faktycznego), jaki wnioskodawca przedstawił mu we wniosku. Zatem zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie interpretacji indywidualnej określa treść wniosku, a nie późniejsze jego uzupełnienie czy rozszerzenie na kolejnych etapach postępowania.

W związku z niezawarciem przez podatnika we wniosku istotnej okoliczności dotyczącej stanu faktycznego, która była decydująca dla zakwalifikowania danego wydatku jako kosztu podatkowego, organ mógł zasadnie przyjąć, że ta okoliczność nie istniała – a tym samym, brak jest związku spornego wydatku z przychodami podatkowymi. Nie jest wykluczone, że przy właściwym (pełnym) przedstawieniu przez podatnika we wniosku stanu faktycznego otrzymana przez niego interpretacja miałaby odmienną treść.