Wynagrodzenie za licencję dla holenderskiego kontrahenta nie podlega CIT

Komentarz eksperta

Mariusz Malaka, konsultant w Dziale Doradztwa Podatkowego firmy Deloitte (biuro w Katowicach)

W wydawanych interpretacjach organy podatkowe uznają, że podatku u źródła nie należy pobierać tylko wtedy, gdy program komputerowy wykorzystywany jest wyłącznie na własne potrzeby podatnika. Zgodnie bowiem z komentarzem do modelowej konwencji OECD prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu komputerowego nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych (konstrukcja tzw. odbiorcy ostatecznego, ang. end user). Tak jest w przypadku, gdy nabywca oprogramowania komputerowego nie nabywa prawa do jego kopiowania, powielania, modyfikowania lub rozpowszechniania. W pozostałych przypadkach organy prezentują co do zasady stanowisko, zgodnie z którym dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania oprogramowania należy traktować jako należności licencyjne ze względu na to, że program komputerowy to utwór będący przedmiotem prawa autorskiego (np. interpretacja Izby Skarbowej w Katowicach z 12 stycz- nia 2012 r., IBPBI/2/423-1197/11/BG).

Organy podatkowe przy wydawaniu interpretacji wydają się całkowicie pomijać orzecznictwo, które właściwie jednolicie stanowi, że o ile definicja należności licencyjnych zawarta w danej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania nie wymienia literalnie programów komputerowych jako należności licencyjnych (por. umowy z Portugalią oraz Kazachstanem) lub też nie stanowi, że należności licencyjne dotyczą użytkowania wszelkich praw autorskich, niezawężonych do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego (por. umowy z Kanadą oraz Norwegią), to należności uzyskiwane za użytkowanie lub prawo użytkowania programów komputerowych nie są należnościami licencyjnymi (por. umowy z Austrią, Danią, Holandią, Hiszpanią, Niemcami, Włochami oraz USA).

Analizowany wyrok WSA w Krakowie wpisuje się w tę linię orzeczniczą, utrwaloną ostatnio m.in. w wyrokach z 29 listopada 2011 r. wydanych przez NSA (II FSK 959/10, II FSK 1826/11) oraz WSA w Warszawie (III SA/Wa 2395/11).

Sądy, słusznie moim zdaniem, zwracają uwagę, że programy komputerowe podlegają ochronie na podstawie przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ochrona taka wynika również m.in. z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych, nakazującej objęcie ochroną programów komputerowych jak utworów literackich), jednak z samego faktu uznania programu komputerowego za utwór w rozumieniu tej ustawy i możliwości posiadania przez ten utwór cech także innego rodzaju utworów nie wynika, że należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programu komputerowego są objęte definicją należności licencyjnych jako dzieła literackie albo naukowe. Dodatkowo należy podkreślić, że modelowa konwencja OECD wskazuje co prawda, że w przypadku trudności w interpretacji zapisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania możliwe jest utożsamianie programu komputerowego z dziełem naukowym, jednak możliwość ta musi być dopuszczalna w świetle prawa wewnętrznego danego kraju. Polski ustawodawca tymczasem wyraźnie odróżnia różne rodzaje utworów, a program komputerowy to samodzielny, autonomiczny utwór (w szczególności niestanowiący jednej z podkategorii utworów literackich bądź naukowych).