Tak wynika z wyroku WSA w Rzeszowie z 27 października 2011 (I SA/Rz 563/11).
Sprawa dotyczyła zbycia wierzytelności po skorzystaniu z rozwiązań zawartych w art. 89a i 89b ustawy o VAT, czyli zmniejszeniu kwoty podatku należnego od nieściągalnej wierzytelności. We wniosku o interpretację przepisów podatkowych podatnik pytał, czy takie zbycie powoduje konieczność zwiększenia podatku należnego uprzednio skorygowanego na podstawie art. 89a ustawy o VAT oraz w jaki sposób ma zrealizować ten obowiązek w razie braku informacji o spłacie zobowiązania.
Organ podatkowy przytoczył treść art. 89 a ust. 1 ustawy o VAT, który mówi, że podatnik może skorygować podatek należny w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Powołując się na art. 89 a ust. 4 ustawy o VAT, uznał, że konieczna będzie korekta podatku należnego dotyczącego części wierzytelności, odpowiadającej zapłacie uzyskanej z tytułu jej zbycia.
Sąd oddalił skargę z uwagi na treść art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, który mówi, że w przypadku gdy po dokonaniu korekty należność została uregulowana w jakiejkolwiek formie, podatnik zobowiązany jest zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym należność ta została uregulowana, a w przypadku częściowego uregulowania należności podatek należny zwiększa się w odniesieniu do tej części. Sąd uznał, że pojęcie „uregulowania w jakiejkolwiek formie” należy rozumieć szeroko.
Odnosząc się do odmiennego wyroku WSA w Warszawie z 3 listopada 2010 (III SA/ Wa 444/10), sąd wskazał, że opierając się na względach praktycznych przyjęcie tego poglądu prowadziłby do tego, że podatnik nigdy by nie zapłacił podatku należnego, mimo że otrzymałby korzyść w formie zapłaty za wierzytelność w razie jej zbycia.
