Tak uznała Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 2 września 2011 (IPPB5/423-611/11-2/RS).
Spółka nabyła tzw. relacje z klientami, które – zgodnie z treścią zawartej umowy – dotyczyły sprzedaży i zakupu produktów oraz wszystkich korzyści wynikających z relacji z klientami, obejmujących m.in. informacje i bazy danych o klientach, a także prawo do kontynuowania i rozwijania działalności.
Zdaniem spółki ten wydatek jest pośrednio związany z osiąganymi przychodami podatkowymi i tym samym powinien być kosztem uzyskania przychodu w momencie jego poniesienia. W ocenie spółki baza danych nie jest na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) wartością niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji.
Organ podatkowy uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Jego zdaniem zakupiona baza danych jest tzw. nietechnicznym know-how z uwagi na następujące cechy:
• poufność – know-how mogą być informacje, które nie zostały ujawnione, nie są powszechnie znane czy też łatwo dostępne;